en çok kalabalıklarda özlüyorum şimdi seni
sen benim kalabalığımdın çünki
sessiz odalarda çok sesli koromdun benim
çoktan telli çalgılardan yan fülütlü ahenklere
sen benim iç içe geçmiş
ama her daim uyumsuz notalarımdın
sende ses buldum, sonra renk buldum
fırça vurdukça bana
bir açtım, bir soldum
kasnağa gerildikçe
çatlak seslerim çıktı ortaya
baktım ki
ben sana renk oldukça
sende ses buldukça
ben olmaktan uçup sana yar oldum
sende var oldum
sevdim, sevildim de öyle ben oldum
yazık oldu bana
belki de başka diyarlarda başka başka olurdum
işte bu yüzden rengimi de sesimi de sana bıraktım
gittim
ben sensiz de olur muyum
bi gidip göreyim istedim
şimdi baktım her yer kalabalık
bir an seni hatırladım
dedim ya
sen benim sessiz odalarımın sesli anahtarıydın
gittim de iyi yapmadım
aşka kafa tutmak, ruhu terk etmek demekmiş
ben bu kalabalıklarda kaybolunca anladım